old stuff

Το παρακάτω είναι παλιότερο χρονικά από την τελευταία ανάρτηση, αλλά για λόγους που δε μου αποκαλύφθηκαν, το βρήκα ξανά στο κλασικό ημερολόγιο μου μόλις σήμερα. Το παραθέτω, γιατί και για εδώ προοριζόταν.



11/03/09
Εδώ και 4 ημέρες ήμουν άρρωστη. Ήθελα να γράψω στο blog, αλλά η έλλειψη σύνδεσης δε μου το επιτρέπει.
Μετά από 4 ημέρες σωματικής ανημπόριας, κατά διαστήματα πυρετού, υπερέκθεσης σε trash τηλεοπτικά προγράμματα, νιώθω ότι έχω ανάγκη από μουσική, καινούρια μουσική. Ό,τι έχω μες στο laptop μου, το άκουγα σε άλλες φάσεις, άλλες διαθέσεις, εξυπηρετούσε άλλες ανάγκες. Τώρα, που νιώθω ότι πέρασα ένα "σκάμμα" και βγήκα στην άλλη πλευρά έχοντας αφήσει κάτι πίσω και φέρνοντας μαζί κάτι νέο, θέλω κάτι καινούργιο να νανουρίζει το μυαλό μου, να μουδιάζει τις αισθήσεις μου. Γιατί να θέλω όμως κάτι να μουδιάζει τις αισθήσεις μου? Μήπως είναι τόσο οξυμένες που με πονάνε; όχι, όχι κάθε άλλο. Είναι ήδη μουδιασμένες, είναι ήδη από καιρό νωθρές. Λες να έφταιξε αυτό που έφτασα σ' αυτό το σημείο, σ'αυτή τη χώρα της αμνησίας, της αν-αισθησίας; Γιατί όταν δε μπορώ να μοιράζομαι τα αισθήματα μου, τ'αφήνω να μαραίνονται λες και δεν έχουν καμιά αξία μόνα τους; Μήπως εγώ η ίδια σαμποτάρω τις προσπάθειες μου να γίνω καλύτερος άνθρωπος; Κι αυτό το "καλύτερος άνθρωπος".....τι σημαίνει; Τι σημαίνουν όλες μας οι προσπάθειες; και για τα απλά και για τα σύνθετα...Πότε ήταν η τελευταί φορά που ένιωσα...θεϊκη χαρά; Ευδαιμονία; ίσα με τη ζωή; Που είδα κάτι εκστατική; Σαν παιδί αθώα; Γιατί χρειάζομαι τους άλλους; Κι οι άλλοι, (γιατί) με χρειάζονται λιγότερο απ' ότι εγώ;
Γεμίζω σελίδες μ' ανόητες επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις και μόλις λίγος καιρός περάσει, ξαναγυρνάω να τις διαβάσω, μπας και ανακαλύψω κάποιο απόσταγμα σοφίας. Οι λέξεις άραγε είναι όπως τα σταφύλια; Ζυμώνονται όσο τις αφήνεις κάπου; Αλλάζουν; Μετασχηματίζονται; Μεταμορφώνονται; Λένε πια κάτι διαφορετικό απ' αυτό που είχαν πει στην αρχή; Ή έχουν αυτήν τη δύναμη/δυνατότητα μόνο πριν μπουν στο χαρτί, μόνο πριν καταγραφούν;
Το τσιγάρο μου καίει το λαιμό. Πρέπει, πραγματικά είναι ανάγκη, σε λίγο καιρό από τώρα (το πολύ 2 χρόνια) να κανω κάτι, επαγγελματικά, με ελεύθερο ωράριο. Να πρέπει να δίνω αναφορά, να μην μπορώ να ησυχάσω ούτε μες στην αρρώστια μου..απαράδεκτο.

7 ώρες δουλειάς
7-8 ώρες ύπνου
14-15 ώρες που υπάρχεις και "κάνεις" κάτι στο οποίο δε συμμετέχεις 100%. Μ' ένα μυαλό είτε προγραμματισμένο να δουλεύει έτσι είτε μισοκοισμένο. Κι οι υπόλοιπες 9-10 ώρες δανείζονται αυτόν τον υπνωτισμένο, χαζό εγκέφαλο για να εξυπηρετήσουν εσένα και το δημιουργικό εαυτό σου. Πόσο δημιουργικός μπορείς όμως να είσαι μ' αυτό το μυαλό που έχει καεί απ'το να "τρέχει" τέτοια προγράμματα;
Κάποτε η φαντασία μου κάλπαζε ολη τη μέρα και έφτανε στη νύχτα ακούραστη. Τα όνειρα μου ήταν τόσο ζωντανά.