another wednesday

in a room which is not mine, yet contains me;
from the window across the bed there is not much to see-
all to be seen is inside again. folding and unfolding endlessly. soon things start shaping up; start making sense. whether we like it or not, it's there. and love has become too big a notion for us to perceive, an emotion for us to feel.
petty little thieves of people's carefully and tenderly constructed worlds. we have become..
tired and disgusted of ourselves, we let everyone else steal us; perhaps that's the way to feel love; share your beautiful inner ambience, hoping to find someone who wants to dwell in it, stay with you even for a while, as you wind through the labyrinths of your soul..you'll have him over for a tea in your garden..he'll drink it..the dusk will catch you unguarded. "wanna come inside?" you'll ask. you will be waiting for the answer that will not leave you alone one more time. "yes"
will he love me? does he want to see the bedroom, the kitchen, the bathroom, every small space and corner of my world? or does he just wanna scratch the surface?
suspicious or not, you know better than leaving "chances" go lost..
maybe this will get the ball rolling, you think..
the story is old and it has tired you; your skin is full of thousands of little scratches..that started as strokes..you didn't know. you wish for a big scar to be engraved on your soft, willing flesh. hurtful as it might be, you wanna feel it.
craving for joys.

το κρασί του μίδα

αυτό που πίνουμε και μεθάμε και τα πράγματα αρχίζουν να μοιάζουν "χρυσά" τη στιγμή που είναι τενεκέδες..το κακό είναι ότι εμείς, αντίθετα απ'το Μίδα που κατάλαβε την κατάρα που είχε ο ίδιος ζητήσει για τον εαυτό του, δεν θέλουμε ποτέ να συνέλθουμε απ'αυτό το μεθύσι..απλά φεύγει μόνο του..και μένουμε με τα κάρβουνα που μαζεύαμε για διαμάντια στα χέρια μας, ν'αναρωτιόμαστε τι πήγε στραβά. πότε γίναμε τόσο τυφλοί? ποιο μαύρο σύννεφο μας σκέπασε αφήνοντας μας να νομίζουμε ότι είμαστε λουσμένοι στο φως? ποιος μικρός θεός μέσα μας αποφασίζει να μας δώσει τόσο σκληρά μαθήματα?

αυτό το καβούκι νόμιζα ότι είχε σπάσει..γιατί γυρνάει πάντα να μου υπενθυμίσει ότι ένα κομμάτι της σάρκας μου είναι κολλημένο πια αμετάκλητα πάνω στο σκληρό περίβλημα? το μέσα είναι μαλακό αλλά δε φοβάται ούτε την αλμύρα ούτε το τσούξιμο ούτε το να μην μπορεί ν'αναπνεύσει..το σκοτάδι μέσα είναι γνωστό και φιλικό πια..φόβος δεν υπάρχει..ο πόνος τον εξαφάνισε. η αγάπη για το φως όμως, η λαχτάρα για αισθήσεις άλλες απ'αυτές τις βελούδινα μαύρες, με κάνει να τραβιέμαι προς τα έξω..να σκίζω τη μαλακή σάρκα μου για να ρίξω μια ματιά έξω.

το νερό. η φωτιά. θέλω μια δυνατή ανεξέλεγκτη πυρκαγιά να μην αφήσει ούτε ίχνος. να μην μπορεί κανείς, ούτε καν κι εγώ, να καταλάβει τι υπήρχε πριν, τι κάηκε τόσο υπέροχα κι απόλυτα.. το νερό "διώχνει", μεταφέρει τα "σκουπίδια", τον πόνο, τις άσχημες στιγμές που κολλάνε μέσα μας αλλά δεν τις εξαϋλώνει..

θέλω τη φωτιά να έρθει σαν τιμωρία και λύτρωση μαζί. κάθε άρρωστο παράσιτο που έθρεψα μ'αγάπη και φροντίδα να επιστρέψει στη φυσική του κατάσταση ανυπαρξίας.
από τι τρέφομαι εγώ και με τι τρέφω τους ανεπιθυμήτους φιλοξενούμενους μου? ποιά "μάνα" μας ταϊζει όλους? πόσος χώρος υπάρχει για όλους μας?

σβήνεται η ιστορία μας? μπορούμε να ζούμε χωρίς αυτήν? χωρίς να επηρεάζει τη σκέψη μας, τη ζωή μας, την αντίληψη μας για τους άλλους ανθρώπους? μπορούμε να είμαστε κάθε στιγμή καθαροί κι ελεύθεροι σα νά'ναι η πρώτη μας στιγμή εδώ πάνω?

αυτή τη στιγμή η προσωπική μου ιστορία μ'έχει λούσει ή ακόμα χειρότερα μ'έχει φτύσει!
όλα τα φαντάσματα ξύπνησαν και, surprise surprise, δεν είχαν πεθάνει ποτέ..χα..
βαρέθηκα να κουβαλάω πτώματα..θέλω μια καινούρια, καθαρή Βίκη.

λοιπόν, σήμερα, νιώθω νά'μαι η έρημος

alignment

thievery corporation and "the goddess within"...the latter bought today
in one of grassmarket's gallery shops...
a new notebook, an old cigarette, old-sounding music.
what love is?
the woman's layout and physicality are so much different than that of the man's.
beyond gender, beyond sex


the grassmarket
the grasshopper
the brassmonkey
the forest?


bloggering: the act of pretending to be a blogger while you're a mere time-waster with too much crappy stuff on your head that none of your friends wants to hear about.

madrugada playing on my speakerless laptop, in an appartment so familiar and strange at the same time..
ta..
talking about tea and its rituals
watching the transparent lives.
minimal; takes the thought further away;doesn't give you all at once..
the plants died.
listening to this music here..so different, so palpable..full of life and meaning;
syn-thesis